در هر جامعهای برای مشاهده تغییرات اجتماعی و سیر تحولات جامعه میتوان به بررسی موسیقی آن جامعه پرداخت زیرا روحیات، دردها و رنج های یک ملت یا پیروزی ها و شادی های آنان به شکل عواطف و احساسات در موسیقی آنان نمود و ظهور می یابد. از آنجا که مصائب و پیروزی های ملل مختلف متفاوت است، لذا موسیقی ملت ها نیز با یکدیگر تفاوت دارد. در کشور ایران موسیقی سنتی و اصیل که گاهی از آن با عنوان موسیقی کلاسیک ایرانی یاد میشود شامل آواز و ملودی است. این موسیقی از چنان قدمتی برخوردار است که به کمک آن میتوان به مطالعه تاریخ ایران نیز پرداخت. بزرگان موسیقی ایرانی از جمله درویش خان، کلنل وزیری، ابوالحسن صبا خدمات شایان توجه ای به موسیقی ایرانی کرده اند.
موسیقی ایرانی به گونه ای پرورانده شده است که هم از نظر غنا و ظرافت بی نظیر بوده و هم دارای روح حماسی است. بخش ظریف آن شنونده را در دنیای غیرمادی غرق میکند و بخش حماسی آن خون تازهای در رگهای شنونده جاری ساخته و او را به تلاش و تکاپو وامیدارد.
آموزش چنین هنر بی بدیلی به طور قطع نیاز به مهارت های علمی و عملی داشته که از طریق مجامع علمی و آکادمیک میسر خواهد شد.